Door ‘Next Step Marokko’ omarm ik nu mijn gevoelige kant (Sabine, 30)

Ze liep leeg op haar werk, maar Sabine leerde haar intenties kennen in een Retraite programma in Marokko: dichtbij jezelf blijven en kiezen voor zingeving.Het leek alsof Sabine (30) alles goed voor elkaar had. Een goede baan bij een beursgenoteerde onderneming, Volvo leasebak, mooi banksaldo en samenwonen met vriendinnen. Maar na een paar jaar werken nam haar onvrede in het werk steeds meer toe. Sabine zocht online naar een mogelijkheid om er helemaal tussenuit te gaan, toen ze op het Next Step Marokko programma van IvAL stuitte. Een programma om dichter bij zichzelf te komen, dat sprak haar aan.

Schim van mijzelf

Zichzelf terugvinden en ontdekken welke stap ze kon gaan zetten is wat ze wilde. “ ik wilde dat er iets veranderde, maar wist niet wat. Op het werk leek het hoogste doel te zijn om de portemonnees van aandeelhouders te spekken. Op het werk was ik inmiddels een schim van mijzelf. Het voelde als een gouden kooitje op mijn werk. Al mijn creativiteit leek doodgeslagen. Een week weg van alles en dicht bij mijn gevoel komen leek mij een goed idee. Ik verlangde naar diepgang en zingeving. Dat trok mij aan in het programma, omdat ik weet dat je dan met een groep mensen ook de diepte in gaat”.

1,5 jaar na Marokko

Het is nu 1,5 jaar geleden dat Sabine deelnam aan het Next Step programma. Een reden voor mij om Sabine te interviewen. Hoe blikt ze erop terug en wat heeft het haar uiteindelijk opgeleverd?

Diepe serene rust

Sabine: “ik weet nog hoe moe ik aankwam in Marokko bij de kashbah’s. Moe van alles en van het werk. Het eerste wat mij opviel was de mooie plek en de stilte. Je hoorde daar ook geen auto’s, mensen rijden nog veel op ezels. We wandelden vaak langs riviertjes en door de heuvels met bomen en cactussen. Ik heb daar een diepe serene rust ervaren. Heel diep geslapen ook, en veel gedroomd, heel gek. In mijn omgeving is die rust niet te krijgen, hoe goed je ook je best doet, er is overal lawaai en ruis. Door de rust en in de natuur kreeg ik ruimte in mijn hoofd”. Wat Sabine ook fijn vond was om haar mobiel in te leveren, al was ze daardoor wel bang zich te verslapen. Gelukkig werd ze wel gewekt voor de Marokkaanse pannenkoeken op het terrasje.

Mijn stoere ik

Ik vraag haar welk proces ze in de retraite week heeft doorgemaakt. Sabine: “ik kwam steeds meer in een diepe rust. Vanuit daar kon ik mijn leven overdenken en waar ik op termijn wil uitkomen. In de loop van de week smolt ik haast een beetje. Het ‘harde’ viel van mij af. Ik heb een hele zakelijke subpersoon in mij. Die ‘stoere ik’ viel van mij af. De gevoelige kant van mij mocht tevoorschijn komen.

Manier van werken in de week

Ik vraag haar welke oefeningen haar hierbij hebben geholpen. Ze denkt meteen terug aan de meditatie over de innerlijke glimlach in ons, waarin ze werd overvallen door diepe emotie. Ze wist ineens dat ze op deze manier niet langer door kon gaan en haar eigen ‘kompas’ serieus moest nemen. Dit deelde ze ook met de groep in een sessie waarbij je het woord neemt zolang je de ‘talking stick’ vasthoudt, en iedereen zonder oordeel luistert naar jouw verhaal. Spannend om je emoties er te laten zijn, maar het voelde veilig in deze groep, geeft ze aan. De solo waarbij je een paar uur alleen in de heuvels zit en het schrijven in haar dagboek waren ook waardevol.

Ook herinnert ze zich nog goed wat er gebeurde tijdens de ‘wondermeditatie’, een visualisatie over de gedroomde toekomst. Sabine: “We zaten in een kring in een dalletje, met bomen om ons heen. De zon scheen op mijn huid. We werden meegenomen in een verhaal naar de toekomst zoals die voor ons helemaal zou kloppen. Wat doe je dan zodra je opstaat, waar ben je, wat denk je dan. Ik kreeg hele heldere inzichten; dat ik een andere woning moest zoeken. Dat ik werk wilde waar ik mijn creativiteit in kwijt kan en dat ik mijn gevoelige kant mocht omarmen. De zakelijke kant in mij is beslist een kwaliteit, maar ik wil nu alleen nog maar mijzelf zijn en dus ook mijn emoties toelaten”.

Intenties en keerpunt

Marokko was voor Sabine het startpunt van een heel proces. Waarin ze erachter kwam dat ze heel hard aan het werk was voor de goedkeuring van de manager. Hogerop wilde komen om erkenning te krijgen en zichzelf te bewijzen. Vanuit haar fijngevoeligheid heeft ze hier meer last van dan anderen, zegt ze. Ik ging steeds harder werken, het liep niet zoals ik wilde en ik raakte erg gefrustreerd.

 

In en uit de put

Ondanks dat Sabine met stevige intenties naar huis ging, kwam ze zichzelf eerst nog heel hard tegen. “Elke dag ervoer ik nu dat niet volgens mijn intenties leefde, doordat ik dit werk deed. Ik kon mijn grenzen nog niet aangeven, ook al voelde ik dat ik het anders wilde. Ik maakte dingen niet langer bespreekbaar en werd onverschillig op het werk, was er klaar mee. Nu zit ik dan ook tijdelijk thuis en ben gelukkig bijna hersteld.

Ik zie ‘Marokko’ als de aanzet van een langdurige ontwikkeling. Eigenlijk had ik in Marokko ook al bedacht hoe het moet, door een intentie te zetten die heel stevig voelde. Dat waren gedachten over mijn leven die nu pas echt hun weg gaan vinden. Ik moest kennelijk eerst stevig op mijn bek gaan om nu echt het roer om te gooien. Het Next Step is een push geweest om te durven dromen hoe ik het dan wel wilde”. Sabine geeft aan dat het voor haar een grote verandering is geweest, ingezet 1,5 jaar geleden, die doorwerkt op de lange termijn.

 

Voor wie?

Ten slotte vraag ik Sabine nog aan wie ze onze Nature Retreats zou aanraden. Sabine geeft aan dat het ook fijn is om een week er helemaal tussenuit te gaan als je even wil ontsnappen uit het strakke regime van je leven, en helemaal tot rust wil komen. Je hoeft niet per se problemen in je leven te ervaren. Als je dan met mensen in groep zit met dezelfde drijfveren dan voel je je ook meteen gesteund. Je weet en voelt dat je niet alleen bent in je zoektocht

Wil je meer weten of Next Step ook iets voor jou is?